Σήμερα το πρωί θα μπείτε σε μια αίθουσα και θα νιώσετε ότι κρίνεται όλη σας η ζωή.

Δεν κρίνεται.

Κρίνεται μια στιγμή. Μια εξέταση. Ένα κομμάτι ενός δρόμου που είναι μακρύς, πλούσιος και γεμάτος στροφές που ακόμα δεν φαντάζεστε.

Ξέρω πόσο κοπιάσατε. Ξέρω τις νύχτες, την κούραση, τις στιγμές που αμφιβάλλατε για τον εαυτό σας. Και ξέρω κάτι ακόμα: ότι πίσω από κάθε έναν από εσάς υπάρχουν άνθρωποι, γονείς, αδέρφια, δάσκαλοι, που σας κοιτούν με περηφάνια ήδη. Πριν καν γράψατε την πρώτη λέξη.

Σε αυτούς τους γονείς θέλω να πω κάτι: η αγκαλιά σας σήμερα αξίζει περισσότερο από κάθε φροντιστήριο, κάθε σημείωση, κάθε επανάληψη. Πείτε τους ότι τους αγαπάτε. Ότι είστε περήφανοι. Ότι ό,τι κι αν έγινε σήμερα, εσείς θα είστε εκεί.

Γιατί η αγάπη είναι το μόνο που πραγματικά τους δίνει δύναμη.

Καλή επιτυχία, παιδιά!

Πηγαίνετε να δείξετε τι μπορείτε. 

Κι όταν βγείτε, να ξέρετε: η ζωή σας μόλις αρχίζει.