Στην Ύδρα ζητούν έως 880 ευρώ από εκπαιδευτικούς για ενοικίαση σπιτιού, ενώ μέχρι να βρουν κατοικία μένουν σε ξενοδοχεία προς 75 ευρώ την ημέρα.
Ο διορισμός στο νησί μετατρέπεται σε οικονομική δοκιμασία πριν ανοίξει η τάξη.
Τι έχουμε εδώ; Ένα κράτος που στέλνει δασκάλους σε έναν τόπο που δεν τους αφήνει να στεγαστούν.Το ποσό μιλά μόνο του.
Με 880 ευρώ ενοίκιο και ημερήσιο κόστος 75 ευρώ στο ξενοδοχείο, ο εκπαιδευτικός καίει τον μισθό πριν προλάβει να μπει στην αίθουσα.
Σε λίγες ημέρες αναμονής το κοντέρ ξεπερνά τα 500 ευρώ.
Σε δύο εβδομάδες πλησιάζει ένα ενοίκιο Αθήνας.
Και όλα αυτά για να λειτουργήσει το δημόσιο σχολείο ενός τουριστικού νησιού που το καλοκαίρι πουλάει εικόνα ευημερίας.
Η στεγαστική ασφυξία στα νησιά δεν έπεσε από τον ουρανό. Η βραχυχρόνια μίσθωση, η τουριστική μονοκαλλιέργεια και η απραξία δήμων και κυβέρνησης άδειασαν την αγορά από κατοικίες για εργαζομένους του Δημοσίου.
Γιατροί, εκπαιδευτικοί και λιμενικοί γυρίζουν κάθε Σεπτέμβριο στο ίδιο αδιέξοδο. Η Ύδρα απλώς το κάνει πιο κραυγαλέο, γιατί το ενοίκιο πλησιάζει τον μισθό και το ξενοδοχείο γίνεται υποχρεωτικό πάρκινγκ μέχρι να βρεθεί κάποιο σπίτι.
Ο δήμος όφειλε να έχει έτοιμη λύση: Δημοτικές κατοικίες, συμφωνίες με ιδιοκτήτες, πλαφόν για υπαλλήλους του Δημοσίου, επίταξη κενών σπιτιών για την πρώτη περίοδο της χρονιάς.
Αντί γι’ αυτό, ο διορισμένος εκπαιδευτικός πληρώνει σαν τουρίστας. Η κεντρική εξουσία στέλνει αναπληρωτές για να καλύψει κενά και αφήνει την επιβίωσή τους στην τύχη της αγοράς.
Δεν είναι φιλοξενία να καλείς εκπαιδευτικό στο νησί και να τον βάζεις να πληρώνει 75 ευρώ για ένα κρεβάτι. Είναι απώθηση.
Χωρίς σπίτι για τον δάσκαλο, το σχολείο είναι μακέτα. Αυτά συμβαίνει όταν ένα κράτος έχει ως σχεδόν μοναδική πηγή εισοδήματος τον τουρισμό.
