Ο πρωθυπουργός φέρνει στο προσκήνιο την άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων.
Παρουσιάζεται ως βήμα αξιοκρατίας, όμως σε μια χώρα όπου οι αναθέσεις και οι κομματικοί διορισμοί παραμένουν συχνό φαινόμενο, η κίνηση μοιάζει περισσότερο με εργαλείο ελέγχου παρά με εκσυγχρονισμό.
Αντί να ενισχύσει την ανεξαρτησία της διοίκησης, η πρόταση κινδυνεύει να ενισχύσει την εξάρτηση από την εκάστοτε πολιτική ηγεσία.
Φανταστείτε δικαστές που δεν είναι μόνιμοι. Όποιος δεν βγάζει αρεστή απόφαση θα απολύεται!
Με λίγα λόγια ο πρωθυπουργός θέλει να επαναφέρει την «Πλατεία Κλαυθμώνος».
Η Πλατεία Κλαυθμώνος ονομάστηκε έτσι επειδή ταυτίστηκε ιστορικά με το κλάμα των απολυμένων δημοσίων υπαλλήλων του 19ου αιώνα.
Η λέξη «κλαυθμός» σημαίνει έντονο κλάμα με αναλυμούς. Το όνομα αυτό δόθηκε στην πλατεία λόγω της πολιτικής κατάστασης που επικρατούσε στην Ελλάδα πριν από την καθιέρωση της μονιμότητας.
Μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, δεν υπήρχε συνταγματική μονιμότητα για τους δημόσιους υπαλλήλους.
Κάθε φορά που άλλαζε η κυβέρνηση μετά από εκλογές, η νέα παράταξη απέλυε μαζικά τους υπαλλήλους της προηγούμενης για να διορίσει τους δικούς της ψηφοφόρους («λάφυρα» της εξουσίας).
Οι απολυμένοι υπάλληλοι ονομάζονταν ειρωνικά από τον λαό «Παυσανίες», επειδή είχαν υποστεί «παύση» από τα καθήκοντά τους.
Οι απολυμένοι υπάλληλοι μαζεύονταν έξω από το Υπουργείο Οικονομικών (που τότε στεγαζόταν εκεί) και το Υπουργείο Εσωτερικών (στη γωνία Σταδίου και Δραγατσανίου) για να διαμαρτυρηθούν, να εκλιπαρήσουν για επαναπρόσληψη ή απλώς να μοιραστούν τη θλίψη τους.
