Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ετοιμάζεται να ανεβεί ξανά στη ΔΕΘ με το γνώριμο υποτιθέμενο πακέτο «παροχών»: «Αυξήσεις» για τους συνταξιούχους, επιδόματα των 250-300 (ή το πολύ 400) ευρώ και παρουσιάσεις περί «στήριξης» των μικρών συντάξεων.
Το αφήγημα είναι σταθερό εδώ και χρόνια. Οι πραγματικές ανάγκες εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν με συντάξεις πείνας παραμένουν στο περιθώριο.
Η 13η σύνταξη – αυτή που η Νέα Δημοκρατία ως αντιπολίτευση υπερασπιζόταν και ως κυβέρνηση «εξαφάνισε» οριστικά – δεν πρόκειται να επιστρέψει.
Αντί γι’ αυτήν, σερβίρεται η αναβάθμιση ενός επιδόματος Νοεμβρίου, που σε ορισμένα σενάρια μπορεί να φτάσει ακόμη και στο ύψος της εθνικής σύνταξης και να μετονομαστεί σε «13η Εθνική Σύνταξη»!
Η κατάργηση του συμψηφισμού της προσωπικής διαφοράς παρουσιάζεται ως μεγάλη νίκη. Στην πράξη, ωφελεί κυρίως όσους έχουν ήδη σχετικά υψηλότερες συντάξεις, ενώ για την πλειονότητα των χαμηλοσυνταξιούχων το όφελος παραμένει οριακό αν όχι ανύπαρκτο.
Η Εισφορά Αλληλεγγύης Συνταξιούχων (ΕΑΣ), ένα μέτρο έκτακτης ανάγκης του 2011 που έπρεπε να έχει τελειώσει πριν από μια δεκαετία, συνεχίζει να αφαιρεί χρήματα από το πρώτο ευρώ στις υψηλότερες συντάξεις.
Όποιες «κλιμακωτές» αλλαγές και αν ανακοινωθούν στη ΔΕΘ, θα πρόκειται για ψίχουλα μπροστά στο συνολικό βάρος που σηκώνουν οι συνταξιούχοι.
Παράλληλα, οι ετήσιες αυξήσεις που στηρίζονται σε ανάπτυξη 2,4% ή λίγο παραπάνω δεν καλύπτουν ούτε τον πραγματικό πληθωρισμό που βιώνουν τα νοικοκυριά στις τιμές τροφίμων, ενέργειας και ενοικίων.
Οι συνταξιούχοι καλούνται να χορτάσουν με επικοινωνιακά πακέτα και με την προπαγάνδα των ΜΜΕ, που παρουσιάζουν κάθε μικρή παροχή ως σωτηρία.
Η κυβέρνηση γνωρίζει ότι οι συνταξιούχοι αποτελούν κρίσιμη εκλογική δεξαμενή.
Γι’ αυτό επαναλαμβάνει το ίδιο κυνικό παιχνίδι: μικρές, προσωρινές ενισχύσεις πριν από τις εκλογές, άρνηση ουσιαστικών αλλαγών και συνεχής διαχείριση της φτώχειας αντί για αντιμετώπισή της.
Όσο η 13η σύνταξη παραμένει ταμπού και η ΕΑΣ συνεχίζει να λειτουργεί ως μόνιμη αιμορραγία, οι υποσχέσεις της ΔΕΘ θα παραμένουν αυτό που είναι: Επικοινωνιακός «καπνός» πάνω από μια πραγματικότητα που δεν αλλάζει.
