Ο Κιρ Στάρμερ ανακοίνωσε την παραίτησή του από το πρωθυπουργικό αξίωμα της Βρετανίας μετά από μόλις δύο χρόνια!
Ο ίδιος έκανε λόγο για κακή διαχείριση αρκετών ζητημάτων.
Ανακοίνωσε και την παραίτησή του από την ηγεσία των Εργατικών (αυτή πάει «πακέτο» με την πρωθυπουργία) το πρωί της Δευτέρας στην είσοδο της Ντάουνινγκ Στριτ ενώ όπως ανέφερε έχει ενημερώσει τον Βασιλιά Κάρολο για την απόφασή του.
Παράλληλα παρουσίασε το χρονοδιάγραμμα για την υποβολή υποψηφιοτήτων για τη διαδοχή του λέγοντας ότι η διαδικασία από την Εθνική Εκτελεστική Επιτροπή των Εργατικών θα ξεκινήσει στις στις 9 Ιουλίου και θα ολοκληρωθεί πριν τις καλοκαιρινές διακοπές της κοινοβουλευτικής περιόδου, στις 16 Ιουλίου.
Μια παραίτηση γεμάτη αυτο-επαίνους
Στη δήλωσή του, ο Στάρμερ προσπάθησε να παρουσιάσει την αποχώρησή του ως κορυφή μιας ηρωικής πορείας.
Ισχυρίστηκε ότι παρέλαβε ένα «πολιτικά, οικονομικά και ηθικά χρεοκοπημένο» κόμμα και το μετέτρεψε σε κυβερνητικό σχήμα και αποκατέστησε την αξιοπιστία του.
Ωστόσο, η πραγματικότητα πίσω από τα λόγια είναι σκληρή: Ο Στάρμερ δεν κατάφερε να σταθεροποιήσει την κυβέρνησή του, παρά τη μεγάλη κοινοβουλευτική πλειοψηφία που πέτυχε.
Η παραίτησή του έρχεται σε μια περίοδο έντονης δυσαρέσκειας από την κοινωνία, οικονομικών πιέσεων και εσωκομματικών τριβών, αποδεικνύοντας ότι η «νέα σελίδα» που υποσχόταν δεν άνοιξε ποτέ πραγματικά.
Η διακυβέρνησή του κρίνεται ως ιδιαίτερα αποτυχημένη καθώς επί των ημερών του οι Εργατικοί έχουν δημοσκοπικά «καταποντιστεί» στην 3η θέση (οριακά μαζί με τους Τόρις που επίσης έχουν «βυθιστεί») με τάση ακόμα και για 4η.
«Μια νέα κυβέρνηση των Εργατικών, η πρώτη έπειτα από 14 χρόνια. Μια νέα σελίδα στην ιστορία της χώρας μας άνοιξε ύστερα από χρόνια απογοήτευσης και αδιεξόδων, προσφέροντας την ευκαιρία να αλλάξουμε προς το καλύτερο τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ασχολήθηκα με την πολιτική.
Η πορεία μέχρι εκείνο το σημείο δεν ήταν εύκολη. Πριν από έξι χρόνια, ανέλαβα ένα Εργατικό Κόμμα που ήταν πολιτικά, οικονομικά και ηθικά χρεοκοπημένο.
Μου έλεγαν ξανά και ξανά ότι το κόμμα μου είχε τελειώσει, ότι ανήκαμε πλέον στο παρελθόν και ότι η κατάκτηση της πλειοψηφίας στις γενικές εκλογές – πόσο μάλλον μιας σαρωτικής νίκης – ήταν αδύνατη.
Διαψεύσαμε όσους το πίστευαν, γιατί αλλάξαμε το κόμμα μας. Ξεριζώσαμε το δηλητήριο του αντισημιτισμού, αποκαταστήσαμε την αξιοπιστία μας στην οικονομία, την άμυνα και την εθνική ασφάλεια και γίναμε ξανά ένα κόμμα που στεκόταν με υπερηφάνεια δίπλα στη χώρα του και κάτω από την εθνική της σημαία.
Η δύσκολη αυτή προσπάθεια αλλαγής είχε έναν και μόνο σκοπό: όχι την εξουσία για χάρη της εξουσίας, αλλά τη βελτίωση της Βρετανίας. Τη δημιουργία μιας πιο δίκαιης χώρας, βασισμένης στην αξιοπρέπεια και τον σεβασμό, όπου όλοι αναγνωρίζονται, όλοι έχουν αξία και όπου ο πλούτος και οι ευκαιρίες ανήκουν σε όλους και όχι μόνο στους λίγους προνομιούχους» είπε μεταξύ άλλων.
Ο απερχόμενος πρωθυπουργός στο τέλος, αναφέρθηκε στη σύζυγο και τα παιδιά του: «Όταν θα φύγω από τη σημαντικότερη δουλειά, θα είμαι ο καλύτερος σύζυγος για τη σύζυγό μου που ήταν βράχος και για να είμαι ο καλύτερος μπαμπάς των παιδιών μου».
