Ο Γενικός Δείκτης Τιμών Παραγωγού στη Βιομηχανία κατέγραψε τον Ιούνιο ετήσια αύξηση 8,8%, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ.
Οι τιμές παραγωγού αποτελούν πρόδρομο δείκτη: ό,τι ακριβαίνει σήμερα στα εργοστάσια, σε λίγους μήνες θα εμφανιστεί στα ράφια, στους λογαριασμούς ρεύματος και στο συνολικό κόστος ζωής.
Η εικόνα είναι ξεκάθαρη. Στην εγχώρια αγορά οι τιμές αυξήθηκαν κατά 5,8%, ενώ στην εξωτερική η άνοδος έφτασε το 16,2%.
Τα προϊόντα διύλισης πετρελαίου εκτινάχθηκαν κατά 32,4%, η ενέργεια συνολικά κατά 15,5% και τα ενδιάμεσα αγαθά κατά 6,4%.
Από τον Σεπτέμβριο και μετά, όταν αυτά τα κόστη θα έχουν περάσει πλήρως στην αλυσίδα διανομής, ένα νέο κύμα ανατιμήσεων θεωρείται σχεδόν βέβαιο.
Η πολιτική εξίσωση είναι απλή και αδυσώπητη. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει στήσει ολόκληρο το αφήγημά της πάνω στην «ανάπτυξη» και στην «αποκλιμάκωση της ακρίβειας». Όμως τα επίσημα στοιχεία διαψεύδουν καθημερινά αυτό το αφήγημα.
Όσο περνάει ο χρόνος και οι ανατιμήσεις επιστρέφουν με δύναμη, τόσο μεγαλώνει το πολιτικό κόστος.
Αν η κυβέρνηση περιμένει την κανονική λήξη της τετραετίας την άνοιξη του 2027, θα κληθεί να διαχειριστεί:
- Ένα νέο κύμα αυξήσεων στα τρόφιμα, την ενέργεια και τα βασικά αγαθά από το φθινόπωρο και μετά.
- Την κοινωνική κόπωση που ήδη καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις και στην καθημερινότητα.
- Την πλήρη αποκάλυψη ότι η πολυδιαφημισμένη «ανάπτυξη» δεν φτάνει στα εισοδήματα των πολιτών.
Η εμπειρία δείχνει ότι οι κυβερνήσεις που χάνουν τον έλεγχο της ακρίβειας πληρώνουν βαρύ τίμημα στις κάλπες.
Το φθινόπωρο του 2026 είναι το τελευταίο παράθυρο πριν οι ανατιμήσεις «κάψουν» οριστικά το κυβερνητικό αφήγημα.
Όσο πιο αργά γίνουν οι εκλογές, τόσο μεγαλύτερο θα είναι το πολιτικό κόστος.
Γι’ αυτό και πολλοί μέσα στο κυβερνητικό στρατόπεδο θεωρούν πλέον ότι η πρόωρη προσφυγή στις κάλπες το φθινόπωρο δεν είναι απλώς επιλογή, αλλά πολιτική αναγκαιότητα.
Διαφορετικά, η κυβέρνηση θα βρεθεί να ζητάει την ψήφο των πολιτών μέσα σε ένα περιβάλλον ακόμη υψηλότερων τιμών, χαμηλότερης αγοραστικής δύναμης και βαθιάς δυσαρέσκειας.
Το άλμα του 8,8% στις τιμές παραγωγού δεν είναι απλώς ένα οικονομικό στοιχείο. Είναι το σήμα ότι ο χρόνος τελειώνει.
